NON MANCHET SU 'ERANU

Forsis unu 'entu
frlscu s'at a pesare
chi che truvet sas nues
pidigas
aupadas de fumu
a i cudd'ala 'e su monte
e plus addae
de sas ultimas tremas de su mundu,
chi bi resten ispèrdidas
e non potan tonare
cun sos lampos e tronos
ch'imbàddinan sos ojos
in forma 'e s'abba pùdida,
salida, agra che fele,
chi destruit s'alenu 'e sas fozas
e i su colore insoro
- in su limone 'e oro,
in sa ca.riasa 'e fiaxna -
cun gustu e cun dulzura
ch'ogni fruttu nos dada
in sa natura sua a los gosare.
Forsis unu 'entu che i cussu, ma cando?
si diat poder pesare
a cunfortu 'e sos omines
ch'isperan ch'a su tempus benideru
no li manchet su 'eranu.